Marjoleine Boonstra
"Thuis betekent aan de ene
kant dat je allerlei gewoontes
aangeleerd krijgt, die je
misschien in een andere
context kunt afleren of
veranderen. Maar dat doe je
meestal dus niet. Dat is het
idee van thuis voor mij. De
gewoontes die je aangeleerd
krijgt. Al die automatismen die
je bewust en onbewust hebt."
Still uit ‘Britanya’, 2003
Cineaste en fotografe Marjoleine Boonstra exposeerde
met vrij fotowerk en werk in opdracht en maakte ruim
twintig films. Voor haar film ‘Bela Bela’ (2002) kreeg zij de
L.J. Jordaanprijs (voor de beste documentaire of speelfilm
van het jaar) en de ICODO Award (voor de beste film inzake
oorlogsverwerking). Haar nieuwste film, ‘Britanya’, zal in
de Alhambra-expositie getoond worden. De film laat vluchtelingen
zien die in Calais zijn gestrand op weg naar Engeland.
Marjoleine Boonstra beschouwt al haar werk als vrij werk:
"Ik initieer mijn eigen projecten, ik pas het concept aan aan
het medium en aan de omstandigheden waaronder het
getoond wordt. Mijn beelden zijn te zien in musea en galeries,
op filmfestivals en op televisie. Dat vereist aanpassing.
Mijn film ‘Britanya’ is een belangrijk vervolg op mijn laatste
films ‘Sa Nule’ en ‘Bela Bela’. Mijn aanpak als cineaste krijgt
steeds meer een eigen handtekening, waarbij de realiteit in
een vorm gegoten wordt die het concept verheldert. In die
vorm zijn fictie-elementen belangrijk, omdat die de realiteit
kunnen zuiveren".
"Bij het werken aan ‘Britanya’ is mij één scčne sterk bijgebleven.
Het was februari en het vroor. Ik reed in het donker rond
om de vluchtelingen te vinden, met mijn tolk om ze in hun
eigen taal aan te kunnen spreken. Vreemd genoeg toonden
ze totaal geen wantrouwen. Ik bracht ze naar een zaaltje
waar ik ze interviewde. Zo ook deze moslimvrouw, die halfgesluierd
met haar neef tussen al die mannen rondhing, jong
en kwetsbaar. Al een jaar onderweg om vanuit Irak Engeland
te bereiken. Gemiddeld betalen deze mensen 6.000 dollar
voor de reis, waarvoor hun hele familie zich in de schulden
steekt. Deze vrouw was de vorige avond uit Nice vertrokken.
Ze was door de politie op de trein gezet en had net een
maand gevangen gezeten omdat ze illegaal is. Kortom, in
tegenstelling tot de gouden beloften die in het thuisland
worden gedaan heeft deze vrouw een vreselijk jaar achter de
rug, terwijl haar familie met smart zit te wachten op de terugbetaling
van de schulden."
"Mijn doel bij het maken van films is mensen te filmen en
door de manier van draaien het gevoel te hebben dat het
mijn vrienden zijn die iets onmenselijks is overkomen. Ik wil
geen mensen als groepen of kuddes laten zien die ergens
voor op de vlucht slaan. Zoals vaak in films en journaalbeelden
wordt gedaan. Ik stel in ‘Britanya’mijn hoofdpersonen,
geconfronteerd met hun eigen spiegelbeeld, slechts één
enkele vraag: ‘Kun je je gezicht omschrijven?’"
"Deze vraag stelde ik ook aan dit meisje, ze keek in de spiegel
en zei helemaal niks, toen begon ze over het afscheid van
haar oudere zus. Ik was helemaal ontdaan, ging door, de tranen
stroomden over mijn wangen. Dat is me nog nooit overkomen
tijdens een interview. Het enige wat ik dacht: ‘Waarom
maak ik deze film, waarom laat ik deze jonge vrouw mij
dit verhaal vertellen?’"
Marjoleine Boonstra (Amsterdam, 1959) studeerde aan de academie voor beeldende kunsten
in Groningen, de Nederlandse Film en Televisie Academie en het Maurits Binger Filminstituut.
Zij woont in Amsterdam en doceert aan de Hogeschool voor de Kunsten in Breda en aan de
Filmacademie in Amsterdam.
INTERVIEW
Guus de Klein ism Diederik Grootjans |
|
