EEN PROJECT VAN
CIRCUS COLOURFUL CITY
& MUSEUM HET VALKHOF
 
Meewerkende kunstenaars
 
Yaquelín Abdalá   /  Marjoleine Boonstra   /  René Brouns   /  Diederik Grootjans   /  Harmen de Hoop   /  Murat Sahinler   /  Keiko Sato   /  Igor Sevcuk   /  Bert Sissingh   /  Nur Tarim   /  Marieke Vriend   /  Inette van Wijck   /  Lee Eun Young   /  Aboudramane    /  Willie Bester   /  Romouald Hazoumé   /  Esko Männikkö   /  Moké   /  Mohammed El Morabet   /  Santiago Rodríguez Olazábal
René Brouns
 
"Wat ik maak is een aspect van ‘thuis’. De stad is natuurlijk ook je thuis en ik doe iets met de stad ... Ik voel me met de jaren ook meer thuis in Nijmegen. Lang heb ik gedacht dat ik weg moest, er was onrust ... misschien lag het geluk ergens anders op me te wachten. Maar de laatste jaren denk ik: dit is gewoon mijn stad, hier heb ik mijn banden, mijn wortels ... Ik woon hier al bijna achtentwintig jaar."
 
Veel Nijmegenaren kennen ze inmiddels: de blauwgeschilderde kranten met grijzige voorstellingen, die al zo’n zes jaar op allerlei plaatsen in de stad verschijnen. René Brouns begon hiermee nadat halverwege de jaren negentig in Nijmegen overal grote reclameborden werden geplaatst. Het ergerde hem dat zijn omgeving gebruikt werd om geld te verdienen zonder dat de bewoners daar ook maar iets over te zeggen hadden. Hij besloot zelf iets te doen, zijn eigen ruimte op te eisen: ‘als zij het kunnen, dan kan ik het ook’.
 
Hij koos voor een herkenbare stijl om voldoende effect te krijgen en steeds gezien te worden: een lichtblauwe kalkachtige achtergrond waar de grijsbruine tekening uitspringt. De tekeningen hebben direct betrekking op de inhoud van de krant. Delen van foto’s, van teksten of van krantenkoppen blijven zichtbaar maar omdat de oorspronkelijke context is zoekgeraakt ontstaan er allerlei raadselachtige beelden. Je vraagt je af waar dat bericht nou in hemelsnaam over gegaan kan zijn. En je verbaast je over de nieuwe identiteit van de foto waarvan je wéét dat zij maar een deel van een origineel is maar waarvan je ook weet dat zij haar geheim nooit zal prijsgeven.
 
De tekeningen kenmerken zich door een losse snelle stijl. Bewust zet Brouns zich af tegen de gladheid die overal in de reclame, en zelfs in de kunst, voorkomt. Daartegenover zet hij "de kinderachtigheid en het onaffe en het stomme en af en toe ook ontroerende of leuke". Hij wil opvallen omdat hij wat te vertellen heeft en omdat hij wil dat zijn werk gezien wordt: "Mensen begrijpen vaak niet dat ik al die energie steek in iets dat me niks oplevert. En ik heb juist het gevoel dat dit me heel veel oplevert ... niet zozeer geld maar wel heel veel vrijheid, waardering en ook aandacht".
 
Dat zijn werk inderdaad gezien wordt bleek toen een journalist contact met hem zocht die de tekeningen vanaf het begin had gefotografeerd, zonder te weten van wie ze waren. Toen hij daar achterkwam, vroeg hij om toestemming de foto’s in het kunstkatern van zijn krant te publiceren.
 
Voor het Alhambra-project zal René Brouns tekeningen maken op het thema ‘thuis’. Die tekeningen zullen niet alleen in de stad maar ook in het museum te zien zijn. Daar zullen ze, net als in de stad, op onverwachte plekken worden aangeplakt, zoals in de toiletten en bij het brandblusapparaat. Zo wordt een geleidelijke overgang van buiten naar binnen gecreëerd.
 
René Brouns (Roermond, 1957) kreeg zijn opleiding aan de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem. Hij woont en werkt in Nijmegen.
 
INTERVIEW
Hanna Muris