EEN PROJECT VAN
CIRCUS COLOURFUL CITY
& MUSEUM HET VALKHOF
 
Meewerkende kunstenaars
 
Yaquelín Abdalá   /  Marjoleine Boonstra   /  René Brouns   /  Diederik Grootjans   /  Harmen de Hoop   /  Murat Sahinler   /  Keiko Sato   /  Igor Sevcuk   /  Bert Sissingh   /  Nur Tarim   /  Marieke Vriend   /  Inette van Wijck   /  Lee Eun Young   /  Aboudramane    /  Willie Bester   /  Romouald Hazoumé   /  Esko Männikkö   /  Moké   /  Mohammed El Morabet   /  Santiago Rodríguez Olazábal
Mohammed El Morabet

‘El darro’, zonder jaartal. Olieverf op doek.
60 cm x 40 cm
 
Mohammed El Morabet is geboren in Tetuán (Marokko, 1967) waar hij aan de kunstacademie studeerde. Hij zette deze studie met een groep vakbroeders voort in Granada waar hij tegenwoordig woont, aan de voet van het historisch Alhambra. Mohammed omschrijft zijn eigen stijl van schilderen als een mengsel van klassiek en figuratief enerzijds en anderzijds iets dat hij ‘schilderen in vrijheid’ noemt. Het jonge schilderscollectief dat Tetuán voor Granada verruilde kreeg in 2000 een jaar de gelegenheid om er een expositie te maken van Marokkaanse en Zuid-Spaanse landschappen. Het werd een wereld van felle kleurcontrasten - oker en intens violet zijn Mohammeds extremen. Ook het dagelijks leven is grondstof. "Als je een conflict op het marktplein op het doek wilt zetten" zegt hij, "schilder je geen witte vredesduiven maar de scharrelduiven van de stad".
 
Het Alhambra en de directe omgeving is door Mohammed in alle mediterrane toonaarden geschilderd. Het is zijn tweede thuis. Hij is blij met de erkenning die zijn Marokkaanse inbreng er heeft gevonden.
 
Eenmaal bekend bij de staf van Museum Het Valkhof en aldus bij de makers van de Alhambra-expositie, bleek het zonovergoten palet van Mohammed El Morabet een prachtig contrast met de vaak regenachtige stadsportretten die Diederik Grootjans van zijn woonstad Nijmegen maakt. Diederik - vanaf het begin bij het Nijmeegs Alhambra betrokken - én Mohammed speurden in hun ateliers naar doeken die een spannend duet zouden vormen; en namen voor dit doel zelfs de kwast nog ter hand.
 

 
TEKST
Guus de Klein