EEN PROJECT VAN
CIRCUS COLOURFUL CITY
& MUSEUM HET VALKHOF
 
Meewerkende kunstenaars
 
Yaquelín Abdalá   /  Marjoleine Boonstra   /  René Brouns   /  Diederik Grootjans   /  Harmen de Hoop   /  Murat Sahinler   /  Keiko Sato   /  Igor Sevcuk   /  Bert Sissingh   /  Nur Tarim   /  Marieke Vriend   /  Inette van Wijck   /  Lee Eun Young   /  Aboudramane   /  Willie Bester   /  Romouald Hazoumé   /  Esko Männikkö   /  Moké   /  Mohammed El Morabet   /  Santiago Rodríguez Olazábal
Santiago Rodríguez Olazábal
 
‘Yo desplegué las velas’, zonder jaartal. Diverse materialen. H 295 cm x Dm 300 cm
 
De installatie ‘Yo desplegué las velas’ (Ik vertrouwde de zeilen) beschouwt Olazábal (Havana, Cuba, 1955) als zijn sterkste werk tot nu toe. Een mannelijke figuur uit hout bevindt zich op een halve cirkel van aarde, welke wordt omgeven door glasscherven. Met beide handen houdt hij een touw vast dat is verbonden met een keramische pot die, evenals het hoofd en de schouders van de man, wit is beschilderd. De pot is niet alleen met een deksel afgesloten, maar ook nog met een ketting omwonden. Als in trance staart de man voor zich uit.
 
Hoewel het werk een autonome kracht heeft, kan men voor een meer exacte duiding niet om Olazábals religieuze wortels en zijn functioneren als santería-priester heen (santería is een religie van Yoruba-origine). Olazábal: "De herinnering aan mijn voorouders is als water dat mijn geest reinigt en mijn verbeelding activeert. Sinds zeer jeugdige leeftijd ben ik altijd een actief gelovige geweest, een ingewijde in de eredienst van de godin Oshún, de Orisha van de liefde en van de dreigende tovenaar Oggún. Deze man behoedt de heilige geheimen die hij van zijn voorouders erfde. Hij leeft, hij heeft verwachtingen, hij voelt de beperkingen niet van het leven op een klein eiland. Daar leven ook vogels en planten. De enorme oceaan is belangrijk voor hem. De draak op het zeil staat voor de wind, de mast symboliseert één van de pilaren waarop de wereld steunt. Ook elke kleur heeft een betekenis: rood staat voor kracht, wit voor puurheid, blauw voor de zee, zwart voor de mens en de aardse wereld. De inhoud van de pot, die de man op het eiland richting geeft als een kompas, is een geheim".
 
Olazábal toont met zijn werk het lijden en verlangen van de mens, maar maakt tevens voelbaar dat de mens als zoeker weliswaar eenzaam kan zijn, maar niet alleen is: hij maakt deel uit van een bezield universum. Olazábal vat zijn rol als priester/kunstenaar op als bemiddelaar tussen de geestelijke en de materiële wereld.
 
 
 
TEKST
Afrika museum, Berg en Dal