Lee Eun Young
"Thuis heeft in mijn
gedachte geen muur,
alleen maar vier
open- en dichtgaande
deuren naar
de wijde wereld toe.
Ik voel me overal
thuis omdat ik mijn
thuis in mijn hart
draag en mijn huis is
een heilig huis,
onaanraakbaar voor
anderen."
Zonder titel, 2003. Glasobject nummer 1, glas, 29 cm
Zowel in Korea als in Parijs volgde Lee Eun Young een klassieke
opleiding waarin modeltekenen centraal stond. Om
toegelaten te worden op de universiteit in Seoel moest ze
heel goed en precies kunnen tekenen. In Parijs was de
opleiding nog conservatiever en werd opnieuw veel naar
naaktmodellen getekend. De objecten, sieraden, meubels
en andere kunstwerken die Lee maakt, lijken hierdoor nauwelijks
beďnvloed te zijn maar haar op het oog zo verschillende
uitingsvormen hebben toch een gemeenschappelijke
grondslag: kijken. Goed kijken is essentieel voor modeltekenen
en goed kijken is ook de inspiratiebron voor het werk
van Lee. Kijken naar andere kunstenaars, kijken naar haar
omgeving, kijken in antiekwinkels, kijken op de markt.
Eén van de resultaten van dat kijken is het verrassende
gebruik van bestaande materialen. Lee Eun Young ziét de
mogelijkheden van die materialen. Ze vindt ze, koopt ze of
peutert ze ergens uit, zoals voor het Collier Écriture dat ze
maakte van typemachineonderdelen. Ze combineert voorwerpen
uit verschillende tijden met verschillende functies en
met elk hun eigen verhaal, verandert ze en maakt ze tot een
nieuw en eigen ding. De brieven die ze van haar moeder uit
Korea kreeg zijn met de naaimachine bestikt. De sierlijke en
wonderlijke patronen die dat oplevert maken de boodschap
onleesbaar, ook voor nieuwsgierige Koreaanse bezoekers.
De afzonderlijk ingelijste brieven zijn behalve een mooi en
mysterieus werk, ook een stille verwijzing naar de communicatie
met haar moeder.
Uit allerlei glazen en glazen voorwerpen die ze verzamelde,
heeft ze objecten samengesteld, die ze tussen de collectie
glaskunst van het museum tentoonstelt: "Ik ben misschien
een vreemdeling temidden van de Romeinse cultuur en
andere westerse culturen, maar ik zal mij hier toch heel erg
op mijn gemak voelen, omdat ik me tussen alle culturen en
geschiedenissen thuis en gelukkig voel".
Voor het Alhambra-project bedacht ze ook het project The
Golden Temple. Ze schrijft hierover: "Een mobiel huis, zonder
muren, maar met vier deuren, die openen in de richtingen:
oost, west, zuid, noord. Toen ik thuis woonde in Korea,
droomde ik altijd om naar het westen te gaan. Daar lag mijn
hart. Ik tekende een vierkant huis in mijn dagboek met een
gat naar boven toe. Ik zat in mijn gesloten kamer tussen vier
muren. Fysiek was ik daar, maar mijn ziel was ergens anders
aan het zwerven. Ik was klaar om weg te gaan en dat ben ik
nog steeds. Thuis heeft in mijn gedachte geen muur, alleen
maar vier open en dichtgaande deuren naar de wijde wereld
toe. Ik voel me overal thuis omdat ik mijn thuis in mijn hart
draag en mijn huis is een heilig huis, onaanraakbaar voor
anderen. De binnenkant (mijn hart) van het mobiele huis
(mijn lichaam) schilder ik in een gouden kleur omdat ik dat
beschouw als een gouden tempel". Hoe de praktische uitvoering
van dit thuis uiteindelijk zal worden, weet Lee nog
niet. Mooier dan het idee kan die haast niet zijn.
Lee Eun Young (Pusan, Zuid-Korea, 1954) studeerde westerse schilderkunst aan de Hong-Ik
universiteit van Seoel en kwam op haar vierentwintigste naar Parijs, waar ze tekenen en kunstgeschiedenis
studeerde aan de École des Beaux Arts. Zij kwam in 1982 naar Nederland en
woont en werkt in Arnhem.
INTERVIEW
Hanna Muris
|
|
